باران

از وقتي كه قرار بود سال نو بشه و بعد كه شد و بعدش كه نو شده بود، تصميم داشتم برا خودم يه چشم انداز سالانه تعريف كنم و مثه آقا سال 87 رو برا خودم نامگذاري كنم، با خودم هي فكر كردم كه چه فاكتوري تو زندگي من از همش مهمتره و بالاخره يه هفته اي از عيد رفته بود كه فهميدم هيچي برام به اندازه شادي مهم نيست و تصميم گرفتم كه شاد زيستن رو اولويت يك زندگي م  قرار بدم، اون كارايي رو بكنم كه خوشحالم مي كنه، به اتفاقاتي كه دوستشون ندارم و مي افته، خيلي رو ندم و برا خودم برنامه ريزي كنم كه ذهنم مرتب بشه و آشفتگي كارام بهمم نريزه و از اين جور كارا... حدود چند روزي هم موفق بودم اما اصلن نفهميدم كه كم كم دارم از اسم سال م فاصله مي گيرم، كم كم يه غصه اي تو دلم ريشه دووند، هر روزم برام سخت تر از روز قبل مي شد، نسبت به اطرافم بي تفاوت شده بودم، از چيزايي كه مي خوندم يا مي شنيدم سر در نمي آوردم، اينگاري ورودي ذهنم بسته شده بود، 2 تا كنفرانس كتاب رفتم كه فقط از يكيش واژه "اضطراب" برام به يادگار موند...

گاهي دغدغه برگشت به وجودي آروم برام پيش مي اومد و يه كارايي مي كردم، مثلن رفتم شمال، كنار دريا كه فكر مي كردم خيلي آرومم كنه اما نكرد يا گاهي برا خودم موسيقي پخش مي كردم، اما اينگار نمي شنيدمش...

اين مدت بيشتر از همه دلم مي خواست بخوابم كه خب خيلي نشد، گاهي هم فكر اون گربه اي كه بهش دل بسته بودم مث خوره به جونم مي افتاد و مثه روز اول بهمم مي ريخت، از هر گونه غري هم برا مصطفي دريغ نكردم و هي روانش رو آزرده مي كردم، اما خدايي خيلي خوب باهام تا كرد و كلي تلاش كرد كه وضعيتم رو عوض كنه...

حالا دارم مي نويسم و اين يعني اينكه بهترم، اين نوشتن برام يه جور درددل كردنه و خوشحالم از اينكه دارم اينكارو مي كنم، بالاخره تا از يه مرحله اي رد نشم كه نمي تونم برگردم پشت سرمو نيگا كنم و ازش حرف بزنم...

هنوز تا اسم سال م فاصله دارم اما الان احساس آرامش مي كنم ...